Vanochtend 8.30. Aan de late kant loop ik richting m’n
fiets. Ik doe de deur van de kelder open en mijn ogen zijn meteen gericht op de
achterband… Plat! Ik denk dat m’n huisgenoten me vloekend hebben kunnen horen boven.
Maar goed, toch wat proberen. Band opgepompt en snel naar school gefietst.
Gelukkig net het Fontys gehaald.
Ik was het al bijna weer vergeten tot ik na schooltijd weer werd geconfronteerd met mijn zielige maar ozo geliefde stadsfietsje. Ja hoor, band weer plat. Nogal balen, want
ik was écht van plan om vanmiddag hard te werken aan mijn blog. Fietspomp van
school geleend (ja gelukkig hadden ze die!) en ik ben als de wiedeweer naar de
TU/e fietsenmaker geracet. En je raadt het al… een week dicht wegens Pinksteren.
Onderweg naar de volgende fietsenmaker, belt een huisgenoot. Zij heeft nog wel
een ‘bandenrepareersetje’. “Kan ik dat wel? Ik heb nu geen sterke en handige
papa in de buurt?” ging een paar keer door mijn hoofd. Oké fack it, ik probeer
het gewoon, misschien bespaar ik wat geld, om vervolgens morgenavond weer uit
te geven op Stratumseind.
Na een Youtube filmpje “Band plakken? Dat kan je makkelijk
zelf!” gezien te hebben, ging deze kluns aan de slag. Tenminste, ik dacht dat
ik vrij onhandig was in zulk soort dingen. Maar beter kon het eigenlijk niet
gaan, in een half uurtje was het gefixt. Nooit gedacht dat er een bandenplakker
in mij verscholen zat.
Zo zie je maar, soms moet je niet altijd voor de
makkelijkste weg gaan. Hoe klein de uitdaging ook was, het levert me een trots gevoel op! Hey, zo’n kluns ben ik niet en nog tijd over voor een blogje ook ;).
Hebben jullie ooit
zelf een band geplakt?