Vrijwilligerswerk op Zanzibar!

Het is geregeld! Ik ga eind mei naar Zanzibar, Tanzania, Afrika voor vrijwilligerswerk! Wow, ik kan echt niet meer wachten. "Oh, zat ik maar op Zanzibar"...

Zoals ik eerder schreef, volg ik de minor Global Development Issues. In juni hoort hier een buitenlandse stage bij, waardoor je een totaal andere cultuur leert kennen. Ik ga samen met twee klasgenootjes werken voor Chako. Dit bedrijf maakt sieraden en interieur producten van het afval op het eiland voor toeristen. Alle gerecyclede producten worden gemaakt door lokale vrouwen, zodat de eigen economie in Zanzibar wordt gestimuleerd. Ik mag samen met een klasgenootje onder andere Chako helpen met het verbeteren van de website en Facebook. Een ander klasgenootje gaat zich bezighouden met het bedenken en maken van nieuwe producten die Chako kan verkopen. Ik vind de opdracht erg leuk en hij sluit goed aan bij mijn major Communicatie.

We wonen voor dit werk in de hoofdstad Stonetown. Na een maand, gaan we nog 1,5 week naar het noorden van Zanzibar. Dit is erg toeristisch, maar dit lijkt me relaxed. Het eiland wordt voor 99% bewoond door Moslims. Een hele andere cultuur dan ik hier in Nederland gewend ben. Het is dan ook 'not done' om op Zanzibar in een hotpant te lopen, ondanks het tropische klimaat. De stranden in het noorden zijn opgekocht door hotels, hier kan je dus wel rondhuppelen in bikini!

Kortom, in juni woon ik op Zanzibar, maak ik kennis met een totaal andere cultuur en ga ik werken voor een leuk bedrijf! Ik wil jullie op de hoogte houden van mijn avonturen in Afrika via dit blog!

Heb jij weleens vrijwilligerswerk gedaan? Of zou je dat willen doen in het buitenland?

Just do it

Hey trouwe blogbezoekers!

Leuk dat je nog steeds mijn blog volgt! Bijna vijf maanden heb ik helemaal niets van me laten horen… Ja, sorry, schaamte. Zal ik met smoesjes komen? Nee, een blog bijbenen, lukte me simpelweg niet meer. Gelukkig heb ik trouwe lezers die graag weer wat nieuwe blogs zien verschijnen, ja ik ga het oppakken!

Afgelopen half jaar heb ik stage gelopen op een hele leuke internationale marketingafdeling. Doordat je overdag veel achter de computer zit, had ik daar ’s avonds geen behoefte meer aan. In februari ben ik gestart met een minor. Ik heb gekozen om een half jaar iets totaal anders te doen dan mijn major: Communicatie. Ik volg momenteel de minor: Global Development Issues in jawel, het Engels. Een half jaar non-stop Engels... Hier keek ik erg tegenop, maar het valt tot nu toe alles mee!

Just do it, leef met lef. Zeker iets wat ik op mijn stage, maar nu ook met mijn minor geleerd heb. Mijn minor gaat over ontwikkelingsvraagstukken in de wereld. Ik krijg vakken als rechtvaardigheid, cultuur en duurzame ontwikkeling.  Het allerleukste is de verplichte buitenlandse stage in juni! Je vertrekt naar een ontwikkelingsland, je leert een nieuwe cultuur kennen en je hangt een keer niet de toerist uit. Door het vrijwilligerswerk kom je echt in aanraking met de lokale bevolking. 

Kortom, ik ben in de tussentijd weer in een nieuw avontuur beland. En wat voor een! Spannend, maar ik kan niet wachten om mijn vliegtickets te boeken. Waar ik beland in juni? Afria, Azië of Zuid-Amerika… Ik houd jullie op de hoogte! 

Hebben jullie al plannen voor deze zomer?

Zoek de spanning op met paintball

Wie met lef leeft moet ook zeker eens hebben gepaintballd. Zo gezegd, zo gedaan. Daar stond ik dan afgelopen donderdag in de Paintball Loods in Rijkevorsel, België. Voorzichtig begon ik aan het eerste spel waarbij je het andere team van ongeveer vijftien man moest raken. Ik was toch een beetje 'bang' gemaakt qua gevolgen van paintball: blauwe plekken en wonden. Deze angsten werden bij het eerste schot op mij bevestigd. De bal belandde op mijn sleutelbeen, en ik kan het helaas niet ontkennen, dat voel je wel even. Gelukkig was dat ook meteen het pijnlijkste schot van de 2,5 uur paintballen. Veel ballen voel je niet eens of hooguit het gevoel dat er een elastiekje tegen je aan wordt geschoten.

We hebben de volgende spellen gespeeld:

1. Raak de andere teams zo vaak mogelijk.
2. Schiet de drie in het konijnenpak zo vaak mogelijk raak, die aan de overkant proberen te komen.
3. Verover de vlag met je team zo vaak mogelijk, zonder geraakt te worden. (Jaaa, ik heb de vlag ook een keer heen en weer gebracht!)
4. Ieder voor zich. Jij tegen zo'n dertig andere paintballers. Nergens ben je veilig! Hier ben ik halverwege afgehaakt.

Al met al kan ik zeker paintballen aanraden. De littekens vallen me 100% mee. Ik kan me gelukkig over twee weken nog in bikini op het strand van Rimini vertonen! Dat je geraakt kan worden, maakt het spel veel spannender dan bijvoorbeeld lasergamen. Je bent beschermd en als iedereen zich aan de regels houdt, kan er niets gebeuren. Heb je wat meer lef? Dan zoek je je tegenstanders op. Heb je dat niet? Dan verstop je je achter een autowrak ergens achteraan. 

Wie van jullie heeft er ooit gepaintballd of wil het graag nog eens doen?

Back from Blanes

Jazeker, je bent gewoon beland op Leefmetlef.tk. Mijn schoolopdracht is afgerond met een acht en daarom vond ik het een goed moment om mijn blog in een nieuw jasje te steken. Ik hoop dat jullie er ook mee kunnen leven :)

Terugkomend op Blanes. Ik heb een super vakantie gehad! Even wat rust (qua denken aan school), veel gefeest, leuke mensen ontmoet, aan het strand gelegen en uiteten geweest. Heb ik nog geleefd met lef? Niet heel erg. Wel zijn we naar een van de grootste waterparken van Europa geweest! En wie moest er per se van de allerengste glijbaan… yes I did it!

Je werd opgesloten in een hokje, vervolgens drukte een man op een knop en ja je raadt het al: het luik schiet open. Als een gek vlieg je naar beneden en voor je het weet lig je alweer (halfnaakt) beneden in een bak met water. Wel met een goed gevoel! Ik weet van mezelf dat ik anders spijt krijg als ik niet van alle glijbanen ben geweest.

Hoe is het met jullie? Gaan jullie nog op vakantie?

60 second movie

Voor mijn blog 'Leef met Lef' heb ik twee weken geleden graffiti gespoten. Ik kan je wel vertellen, mijn zenuwachtige lachje was niet meer te onderdrukken. Hoe gaan andere mensen om met spanning? Vaak laten ze dit onbewust zien door middel van tiks. Van nagelbijten tot een spastisch voetje, het komt allemaal aan bod in mijn filmpje, met natuurlijk het eindresultaat van mijn graffitikunstwerk.

Is er een tik voorbij gekomen die jullie hebben bij spanning?

Gastblog geschreven voor Reach!

Voor Reach! strategische communicatie en vormgeving mocht ik een gastblog schrijven. Ik volg nu een jaar de opleiding Communicatiemanagement en dan een blog schrijven voor communciatieprofessionals, vond ik zeker een uitdaging.

Ik heb geschreven over reclame met lef. Voor mijn bezoekers die geïnteresseerd zijn in communicatie, verwijs ik je door naar:  Reach!  Of lees het hieronder.

Themafoto's en staatsieportret: Lef by Reg

Daar staat het dan: Leef met Lef. Op de muur in Eindhoven. Niet de mooiste graffiti die er tussen staat, maar hey, het was pas de eerste keer dat ik graffiti spoot. In eerste instantie wilde ik graffiti gaan spuiten in 'gangster'kleding, maar daar heb ik uiteindelijk niet voor gekozen. Met zenuwen en veel langs lopend publiek kon ik mijn lach echt niet meer in bedwang houden.

 

 

Wil je het eindresultaat zien?

Heeft Regina lef?

Op mijn blognaam te bewijzen, ben ik gister op pad geweest. In Eindhoven heb ik rondgekeken en wat een mooie graffiti kwam ik tegen! Toch zonde om daar iets over heen te kalken… Oké genoeg smoesjes Regina: jij gaat ook je eigen graffiti zetten.

Staat daar nou “Leef met Lef” op de laatste foto? JA! Wil je weten hoe dat daar komt en wie dat daar neer heeft gezet? Vanmiddag komt er een nieuwe blogpost online!

Kan iemand van jullie mooi graffiti spuiten?

Een stap durven nemen

Een januari 2013: ik weet het nog goed. Niet alleen omdat het de start was van het nieuwe jaar, maar ook meteen de start van een nieuw leven. Nja, nieuw leven. Het studentenleven! In plaats van mijn tijd te besteden aan minimaal drie uur reizen op een dag, heb ik nu de tijd om te sporten, rijlessen, koken en jawel stappen!

Niet alleen een zelfstandiger leven was een uitdaging voor mij, ook het klussen in mijn kamer. Hoe ik de kamer aantrof? Met een oud verbruind behangetje, veel stof en een apart bed midden in de kamer. Ik hoop dat daar niemand zich daar langer dan een dag in heeft opgesloten. Een groot deel in de kamer heb ik zelf gedaan. Van behang eraf schrapen tot gaten in de muur dichtplamuren. En van behangen tot verven. Gelukkig met hulp van mijn ouders en vriendinnen, want ik kan je vertellen: klussen is vermoeiend! 

Vandaag, een juni, woon ik alweer vijf maanden op kamers in Eindhoven. Een vreemde stad met weinig bekenden was voor mij toch best een stap. Maar wat zeg ik, vijf maanden? De tijd is omgevlogen, geen moment spijt gehad. Mezelf overigens ook geen moment eenzaam gevoeld. Ik ben blij dat ik deze stap genomen heb en wat ik dan ook alleen maar kan zeggen tegen de twijfelaars om op kamers te gaan wonen: doen!

Tag: Before I die

Een interview met jezelf, één van de verplichtingen waar LeefmetLef aan moet voldoen. Voor diegenen die het nog niet weten: mijn blog is een opdracht voor de opleiding Communicatie. Alhoewel, ik doe het met plezier en ook na deze opdracht wil ik blijven bloggen.

Terugkomend op een interview met jezelf, vond ik het veel leuker om te laten zien wat ik onder andere nog wil doen ‘before I die’. Op die manier leren jullie mij beter kennen op een andere manier. 

 

Ik denk dat mijn bucketlist nooit klaar of af is. Afstrepen gaat net zo hard als nieuwe wensen. Maar dat maakt niet uit. Dream as you’ll live forever. Live as you’ll die today.   

Wat willen jullie absoluut nog doen voor je dood?

Voor mij, een inspirerende quote

Ik denk dat er verder niet veel uitleg nodig is bij deze quote. Hij inspireert me letterlijk en figuurlijk. Vooral figuurlijk. Wanneer ik aan deze quote moest denken? Laatst nog, ik had een stagegesprek bij een groot internationaal bedrijf, waar ik graag stage zou willen lopen. "Waarom zouden ze mij willen hebben? Mijn Engels is niet eens zo goed." Grote twijfels en onzeker over mezelf, maar toch dat risico genomen op een afwijzing. Zelfs met een onverwachts sollicitatiegesprek in het Engels, ben ik aangenomen! Zo zie je maar, don't be afraid to jump. Hier moet ik mezelf op wijzen.

Welke quote inspireert jou?

De kleine uitdagingen in het leven

Vanochtend 8.30. Aan de late kant loop ik richting m’n fiets. Ik doe de deur van de kelder open en mijn ogen zijn meteen gericht op de achterband… Plat! Ik denk dat m’n huisgenoten me vloekend hebben kunnen horen boven. Maar goed, toch wat proberen. Band opgepompt en snel naar school gefietst. Gelukkig net het Fontys gehaald.

Ik was het al bijna weer vergeten tot ik na schooltijd weer werd geconfronteerd met mijn zielige maar ozo geliefde stadsfietsje. Ja hoor, band weer plat. Nogal balen, want ik was écht van plan om vanmiddag hard te werken aan mijn blog. Fietspomp van school geleend (ja gelukkig hadden ze die!) en ik ben als de wiedeweer naar de TU/e fietsenmaker geracet. En je raadt het al… een week dicht wegens Pinksteren. Onderweg naar de volgende fietsenmaker, belt een huisgenoot. Zij heeft nog wel een ‘bandenrepareersetje’. “Kan ik dat wel? Ik heb nu geen sterke en handige papa in de buurt?” ging een paar keer door mijn hoofd. Oké fack it, ik probeer het gewoon, misschien bespaar ik wat geld, om vervolgens morgenavond weer uit te geven op Stratumseind.  

Na een Youtube filmpje “Band plakken? Dat kan je makkelijk zelf!” gezien te hebben, ging deze kluns aan de slag. Tenminste, ik dacht dat ik vrij onhandig was in zulk soort dingen. Maar beter kon het eigenlijk niet gaan, in een half uurtje was het gefixt. Nooit gedacht dat er een bandenplakker in mij verscholen zat.

Zo zie je maar, soms moet je niet altijd voor de makkelijkste weg gaan. Hoe klein de uitdaging ook was, het levert me een trots gevoel op! Hey, zo’n kluns ben ik niet en nog tijd over voor een blogje ook ;).

Hebben jullie ooit zelf een band geplakt?

Eerste post!

Welkom op 'Leef met Lef'

Sommigen van jullie zijn hier misschien beland vanwege mijn oude blog, voor anderen zal ik mij even kort voorstellen.

Wie is Regina?

Mijn naam is Regina, ik ben 18 jaar jong en woon in Eindhoven op kamers. Ik volg momenteel de studie Communicatie op Fontys Hogeschool. Ik heb gekozen voor het keuzevak: 'Content is king'. Dat is onder andere de reden dat ik weer ga bloggen. Na het keuzetraject wil ik hier overigens mee doorgaan.

Ik ben het meisje dat niet altijd het lef/de wil heeft om ‘in de picture’ te staan, maar wel het meisje dat op zoek is naar uitdaging. Ik houd van sporten en ga daar het liefst mee door op vakantie. Ik ben wèl het meisje dat het lef heeft om als eerste van een rots te springen. Canyoning, door de bomen tokkelen, kanoën, raften: ja, daar kun je mij blij mee maken! Ik zoek niet alleen uitdaging in sport, maar in het leven op zich. Een vier jaar durende opleiding in drie jaar doen bijvoorbeeld en dat combineren met een volgepland studentenleven.

 

Waarover gaat 'Leef met Lef'?

Wat ik hierboven heb beschreven, is precies waar ik over ga bloggen. Uitdaging, risicovol en gewaagd, dat zijn mijn kernwaarden. Blogs over persoonlijke uitdagingen; mensen die gewaagde trucs uithalen, kun je daarbij aan denken. Ik wil het combineren met mijn interesse voor communicatiemarketing. Merken die risico’s nemen in een campagne om naamsbekendheid te creëren bijvoorbeeld.

Ik hoop dat jullie nieuwsgierig zijn geworden naar een ‘Leven met Lef’ en mijn blog willen volgen!